நண்பனுக்கு சமர்ப்பணம்


விண்ணை கழுவி விட்டதனவோ கார்மேகங்கள்

அதனாலோ பளீர் என என் ஜன்னல் எட்டிப்பார்க்கும் வெண்ணிலா

ஜன்னல் கம்பியை கெட்டியாய் பிடித்திருக்கும் மழைதுளியினில்

ஊடுருவி பளிச்சிடும் நிலா

மழை வேளையில் இணை தேடும் தவளையின் கூச்சல் கேட்டு  கதவு திறந்த வேலை

புது குளிர் தென்றல் தாலாட்டிய பாலையாக நான் அடியடுத்து வெய்த நொடி

சிள்ளரிதிடும் புற்களின் குளிரில் உண்டான மயக்கம்

தாகம் கொண்ட பழமையை கிளறிய இயக்கமோ

உன்னிடம் அகப்பட மாட்டேன் என சந்தோஷமாய் துல்லிச்செல்லும்

ஐந்து ஆறு நாட்களில் மரியக்கடக்கும் வெட்டுக்கிளி

குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும் தன் குஞ்சியை தன் இறக்கையால் அரவணைக்கும் ஒரு பறவை

சற்றே தள்ளி சல சல என ஓடும் நிரோடை என் மன நிலையை எடுத்துரைக்கும் உரைநடையாய்

வெம்பினேன் ! வெம்பினேன்!
எனக்கும் நல்லிதயத்தின் அரவணைப்பும் சுகந்திரப் பெருமூச்சும் கிடைக்குமென

– மதன்

நன்றி: இக்கவிதையை எழுத செய்த என் துபாய் நண்பனுக்கு இது சமர்ப்பணம்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s